Rechtsvermoeden van arbeidsovereenkomst: het uurtarief telt nu mee

Het wetsvoorstel Wet invoering rechtsvermoeden van arbeidsovereenkomst op basis van uurtarief (kamerstuk 36.783) geeft zzp'ers die tegen een laag uurtarief werken het recht om zich te beroepen op een vermoeden van werknemerschap. Doet de zzp'er dat, dan is het vervolgens aan de opdrachtgever om te bewijzen dát er géén sprake is van een arbeidsovereenkomst — een omkering van de bewijslast ten opzichte van de huidige situatie.

De indicatieve drempel voor 2026 ligt rond de €38 per uur (peildatum 1 januari 2026). Bij de parlementaire behandeling is bovendien een amendement aangenomen waardoor deze drempel voortaan wordt geïndexeerd op basis van de cao-loonontwikkeling, in plaats van het wettelijk minimumloon.

Belangrijk: het rechtsvermoeden gaat over het uurtarief, niet over het beroep of de sector. Werk je structureel onder de drempel, dan loop je als opdrachtgever een verhoogd risico dat de zzp'er zich met succes op werknemerschap beroept.

De Tweede Kamer nam het (geamendeerde) voorstel op 21 april 2026 aan. De Eerste Kamer stemde op 16 juni 2026 in. Het kabinet streeft naar snelle invoering, met publicatie in het Staatsblad uiterlijk 31 augustus 2026. Het bredere, verduidelijkende deel van de oorspronkelijke Wet VBAR — dat gezag en organisatorische inbedding preciezer had moeten omschrijven — is losgekoppeld en wordt niet ingevoerd; alleen het rechtsvermoeden gaat door.

Voor opdrachtgevers betekent dit dat het uurtarief een expliciete juridische risicofactor wordt, naast de bestaande DBA-criteria (gezag, persoonlijke arbeid, vrije vervanging). Voor zzp'ers die bewust boven de drempel tariferen, verandert er in de praktijk weinig. Zit je eronder, dan is het extra belangrijk dat je overeenkomst en werkwijze de andere ondernemerskenmerken (meerdere opdrachtgevers, eigen risico, eigen materieel) goed vastleggen.